28 رمضان 31 / ۱۶ شهریور ماه ۸۹ / 2010 Sep 07 تهران ۰۳:۳۳ - 0:3 GMT
ترنم تنهایی
همبستگی
خوشتر آ ن باشد که ما غوغا کنیم خویش را آیینه ی فردا کنیم وقت آن با شد که ما بر پا شویم قطره ایم با هم شویم دریا شویم قطره کی ماند به جا درروزگار می رود از کف به گاه کار وزار قطره با قطره اگر پیوست باز...
جنبش آزادیخواهانه دوم خرداد یکی از بزرگترین حرکت های اجتماعی جامعه ایران در راستای دست یابی به توسعه متوازن مورد درخواست ایرانیان بود که علیرغم همه موانع وبرخوردها هنوز نیز عاملی بزرگ برای حرکت در آردن اقشا رگوناگون اجتماعی است .امروز ما در برایر انتخابات دیگری قرار داریم که در این شرایط گره از کا رفروبسته ملت بگشاید .با نگاهی کلی در می یابیم که تنگناها ودشواری هایی که همه جنبه های زندگی ایرانیان را در بر گرفته است جز ا زراه مشارکت همه حانبه ومسؤلانه مردم حل شدنی نیست.نگاهی کلی که به آنچه هست وشده است ومی شود نیازهای تازه ای در برابرما می گذارد .نیازهایی که با دلخوشی میانه خوشی ندارند .نگاهی به آسیب ها ی وارده به کشور فراتر از گمانه زنی ها ست .سوگمندانه باید گفت که این آسیب ها همه جنبه های زندگی مارا در خود فرو برده است .نه تنها اقتصاد وفرهنگ وسیاست دستخوش تخریب وتهدید شده اند که باورها ی مردم نیز از خرافه پرستی وسطحی نگری در امان نمانده است.تخریب باورها با ترویج خرافه پرستی که دیگر از سر نا آگاهی نیست بلکه برنامه ریزی شده وسازمان یافته است .دخالتی که در زوایای خصوص زندگی مردم انجام می شود وبه همه زوایای زندگی راه پیدا کرده است نمی تواند از دید پنهان بماند.تأسف بار است که به جای افزایش آگاهی ودامن زدن به فرایند دانایی محوری ایجاد ممنوعیت ومحدودیت بخشی بزرگ ازنیروهای وامکانات را به خود مشغول داشته است .راه حل مسائل اجتماعی را در گشت های ارشاد جستجو کردن توهین به مردمی است که دربرابر این دشواری های فریادهای گاه وبیگاهشان به جایی نمی رسد .بررسی مسائل در حوزه های گوناگون اسباب نا امیدی ازناکامی های فزاینده ای می شود که رو به رشد داشته وبرای از میان برداشتن آنها گامی برداشته نمی شود .تغییر در شرایط کنونی یک شعار دلفریب واز سر دلخوشی نیست .بلکه نیازی است که اگر هم اینک به آن پرداخته نشود ایرانی وایران بیش از این در برابر تهدیدها آسیب پذیر ودرخطر قرار خواهند گرفت .با زگویی وباز خوانی آنچه دراین سالها برسر ایران وایرانیان آمده است چنان نگران کننده است که سخن گفتن از آنهم دلهره آور است.نه تنها فردای ایران که امروز ما نیز از گزند رخدادها درامان نخواهد بود .گاهی به این نتیجه می رسم که نمی شود که این همه ویرانی بی برنامه باشد .دولت نهم نهادها وبنیادها ی بسیاری را ازبین برده است .آقای احمدی نژاد با بودجه ودر آمدهای کلان کشور به گونه ای برخورد کرده است که هیچ کس با پول باد آورده شخصی چنین نمی کند .عملکرد مالی دولت چنان ویرانگر است که هیچ نامی نمی توان بر آن گذاشت ....
همه اینها به ما می گوید که این شرایط باید دگرگون شود وهمه امکانات وتوانمندی ها برای این دگرگونی به کار گرفته شود .دیگر هنگامه خاموشی نیست .زمان دست روی دست گذاشتن گذشته است . پس بکوشیم تا جامه ذلت نپوشیم
31 اردیبهشت 1388
