28 رمضان 31 / ۱۶ شهریور ماه ۸۹ / 2010 Sep 07 تهران ۰۲:۵۹ - 23:29 GMT
ترنم تنهایی
همبستگی
خوشتر آ ن باشد که ما غوغا کنیم خویش را آیینه ی فردا کنیم وقت آن با شد که ما بر پا شویم قطره ایم با هم شویم دریا شویم قطره کی ماند به جا درروزگار می رود از کف به گاه کار وزار قطره با قطره اگر پیوست باز...
آقای احمدی نژاد از این سفر نیامده به سفری دیگر می رود .دیگر سخن از این نیست که دولت گذشته برای خرید وآماده ساختن هواپیمای ریاست جمهوری زیاده روی کرده است .که اسب تیزپایی شده است برای بردن آقای احمدی نژاد به این سو وآن سو.کسیسخن از هزینه های بسیار این سفرها نمی گوید.روزی گفته می شد برای آگاهی از حال وروز مردم وبرنامه ریزی براساس نیازها این سفرها نوآوری است .ولی این گفته نشد که هزینه این سفر ها به چه اندازه است .تعطیل کار وکارخانه ودبیرستان ودبستان ودانشگاه وروانه کردن اتوبوس ها ومینی بوس ها به شهرها وروستاها برای به استقبال آوردن مردم وترفندها درهم کردن برای با شکوه نشان دادن ومردمی بودن این پیشباز رفتن ها کاری روزانه وعادی شده است .کارگزاراندولت درهر استان بخشی بزرگی از وقت خود وامکانات در اختیار را برای سازماندهی پیشبازها وبرنامه ها ی انتخاباتی آقای احمدی نژاد به کا رمی گیرند که خدمت به کشور ومردم نام آن نیست .راستی اگر این رفتن هابرای خبردار شدن از تنگناهااست این همه ساز وبرگ وخدم وحشم برای چه
وا زچه روست؟این همه ساز وبرگ آراستن واز روستا وشهر مردم را به پیشباز آوردن برای چیست ؟کجای این برنامه ها نشانه کار آمدی است ؟ بلایی که برسر نظام برنامه ریزی کشور آمده است نشان کدام توانمندی است ؟ آنهمه در آمدرا برباد دادن وخزانه کشور را تهی ساختن چه چیزی را برملا می کند ؟ قانون را دور زدن به گونه ای که دیوان محاسبات در هر گزارشی که می دهدپرده از بخش هاییاز این بی برنامه عمل کردن دولت را ارائه می دهد که سکوت دربرابر آن گناهی نابخشودنی است .راستیآنها را که باید ومارا چه شده است که این همه بنیاد برباد دادن ها را نمی بینیم ؟ این رفتن ها وسفر ها برای پایان دادن به قانون گریزی ها ونظارت برحسن اجرایامور است ویا دمیدن دربوق تبلیغات ؟
برکسی پوشیده نیست که آقای احمدی نژاد کار زار بزرگ تبلیغاتی _ انتخاباتی را با بودجه همگانی راه اندازی کرده است .پروایی هم از این همه بی مهابا خرج کردن درمیان نیست .اینکه ایشان برای وارد شدن به انتخابات حق دارند که تلاش کنند مورد پرسش نیست ولی آیا این حق هم وجود دارد که امکانات همگانی اعم ا زسازمانها وبودجه کشوربرای کار شخصی برنامه ریزی وهزینه شود ؟ کجای این با قانون وقانونمداری ورعایت حقوق مردم سازگاری دارد ؟ اینکه مردم را برای نامه دادن درصف کنیم بهای کدام ناتوانی در برنامه ریزی پایه ای است ؟ دراین همه نامه ونوشته که گرد می آید آیا راهی برای گذر از تنگنا ها ودشواری ها واداره بهتر جستجو می شود ویا نیازی نوشته وباز خوانی می شود ؟ اگر تدبیری در کا ربود که چرخ مملکت به خوبی می چرخید ورونق درکار وکسب مرم می افتاد ومردم برای زندگی شرافتمدانه شغلی آبرومند ودر آمد زا داشتند نهدستی برای دریافتن وگرفتن کمکی اندکی که شخصیت آنها را درهم می شکند .این همه مردم را نیازمند خواستن وپاسخ نامه ای را با پولی دادن بر اساس کدام درک درست از نیازهای امروزی جامعه ما است ؟ آیا فرصتی برای اندیشیدن باقی مانده است که با این ریخت وپاش ها وهدر دادن بیت المال به چه میزان می شد برای مردم کا ر آبرومند وبرای کشور رشد وشکوفایی فراهم ساخت ؟پیش وبیش ازهمه پاسخ این پرسش ها بردوش پشتیبانان آقای احمدی نژاد استکه نیک بنگرند واندکی هم اگر صلاح دیدند خدارا درنظر آورند . درکجای دنیا این همه وقت اداره کنندگان کشور به فراهم کردن وبرنامه ریزی سفرهای تبلیغاتی می گذرد؟ ساده تر بگویم در کجای دنیا به ویژه دنیایی که ما می گوییم اسیر تجملات است این همه تبلیغ وتجملات وجود دارد ؟ نام این رفتار را کجا سادگی می گذارند ؟ درکجای دنیا مردم را برای پیشباز مسؤلین درصف می کنند ؟ کسانی که به نام ملت درجایگاه قدرت قرار می گیرند باید پاسخگو باشند . آیا نیازی هست برای این سخنرانی ها ی پر طمطراق وبی نتیجه این همه هزینه شود ؟اگر قانونی درکار بود این ریخت وپاش ها وهزینه نیز می باید به درستی مورد بررسی قرار می گرفت وگزارش آن به مردم داده می شد تامردم بدانند که دراین کشور چه می گذرد ؟اینکه ما می شویم کشور درحال توسعه ودیگران می شوند کشور پیشرفته به دلیل همین ساز وکارها ورفتارها ست .درحالی که دستمان پراست از امکانات خدادادی ونیروهای ماهر انسانی ولی چرا حال وروزمان این است سخنی است که باید موشکافی وواکاوی شود .
وقتی که جایگاه کشوررا به لحاظ فساد اداری دربین کشورهای دنیا می بینیم تنها عرق شرم برپیشانیمان می نشیند که بر کشور ومردم چه می رود .کسی دراندیشه نیست که برای برون رفت از این بلای ویرانگر کاری بکند که تندی زبان تبلیغات و مدح وثنا خوانی خویش نارسایی ها را از یادمان می برد وآنچه را که نارسایی آشکار استنمی بینیم ویا برای دیدن چشم نمی گشاییم .
روشن است که این سخن نیز ره به جایی نخواهد برد وکسی دراندیشه درست کردن مشی نا درستی که در کا رشده است برنخواهد آمد.بوق تبلیغات سخن درست وحق را درمحاق خواهد برد .ولی این پرسش می ماند که چه باید کرد ؟ وبرای آینده کشور چه طرحی باید درانداخت وچه را هی را درپیش باید گرفت ؟
